Jazzaren mugak gainditzeko talentua eta nortasuna

Gure sustraiak garai batean izan ginenaren oroimenean daude ainguratuak, garai batean izan genituen ametsekin korapilatuak. Etxeko eta haurtzaroko usaina daramate. Lehen abestia, jokoak eta inoiz aldatzen ez diren zaporeak. Hauek dira garenarena ehuntzen duten hari ikusezinak.

Aritza Castrok perkusio klasikoa ikasi zuen Peer Wiborys, Borja Barrueta eta Carlos Carli maisuekin. Jazz ikasketak egin zituen Musikenen eta Nafarroako Musika Kontserbatorioan. Oinarri sendo horrek Barakaldotarraren moldakorra eta eklektikoa taxutu zuen. Musika klasikoa beste genero batzuekin uztartzen du, perkusio jole gisa Barakaldoko Udal Bandarekin, baita BAO, Bilbao Sinfonietta, Silboberri eta Bertxistu proiektuekin ere. Etenik gabeko programazioari eusten dio, saioetako musikari gisa arituz eta Ibai Garcia Blues Project, Gonzalo Portugal, Edgar Blues Trio eta Goizargi Gospel Choir bezalakoekin elkarlanean arituz. Bilboko Haceria Jazz Club proiektuaren sortzaileetako bat izanik, Castroren izena Albert Vila, Moises P. Sanchez eta Andrzej Olejniczak jazz artistekin lotzen da. Familia izeneko diskoa kritikoki goraipatua argitaratu ondoren 2017an, bere bakarkako proiektuarekin -Arizta Castro Project- euskal perkusionistak are gehiago sendotu du bere ibilbide aparta Barakaldolgy kaleratuta. Diskoak izen handiko hiru musikarirekin kolaboratzen du: Marcos Salcines pianista kubatarra (La Mala Rodriguez, Andrzej Olejniczak, Joaquin Chacon, Dani Perez, Joe Smith, Victor de Diego, Bob Sands, eta Antonio Lizana); Alberto Arteta saxofoi jolea (Move, Anaut, Jorge Garrido, Marcelo Scrich Trio, Broken Brass Band, Kike Arza); eta Eric Surmenian kontrabajoan (Toots Thielemans, Tom Rainey, Olivier Ker Ourio, Guillaume de Chassy, Louis Winsberg, Michel Perez, Jesse Van Ruller).

Aritza Castrok osorik konposatua, Barakaldology bere jaioterriari omenaldia egiten dion albuma da. Oso disko adierazkorra, koloretsua eta irekia da, jazzaren mugak gainditzeko eta beste musika estilo batzuekiko elkarrekintza sustatzeko asmoz egina. Konposatzeko gaitasun aparta erakusteaz gain, Castrok disko hau eskuragarria izan dadin ahalegindu da, generoak eskatzen duen seriotasuna mantenduz. Oraindik ere atsegina da profanoentzat, eta izugarri argigarria adituarentzat. Barakaldolgy jazz garaikidearen inguruan ari da, bebop edo bop gogorraren konplexutasun harmonikoari eusten dioten melodia ireki ederrak garatuz, Bermeoko Bidean eta Arteagabeitia kementsuan entzuten den bezala. Oroitzapenak, lekuak eta paisaiak leunki isurtzen dira Parque Rojo edo Conservatorio bezalako abestietan, Hijos de Almarcharrek bere alde eklektiko eta emozionalagoa erakusten duen bitartean. Barakaldolgyk bere birtuosismoarekin, trebetasunarekin eta baliabide ugarirekin arakatzen eta mugiarazten du entzulea, bai lurralde klasikoaren barruan — Barakaldolgy izenburuaren gisako kantuetan —, bai Nafarroa 14 bezalako konposizioetan, ez hain angeluar eta hunkigarrietan, Barakaldoko artistaren bigarren disko hau Zuazo O’Groveren sentimendu erritmiko ukaezinarekin itxiz. Ezer ez litzateke berdin eutsiko liguketen sustrairik gabe. Barakaldolgyk omenaldia eginez esker ona adierazten du, oroitzapen maitatuetatik eta eguneroko paisaia ezagunetik inspiratuz. Nerabezaroko zaporea duen lehenbiziko kanta bat, edo azkenean egia bihurtu den ametsa, hots, Aritza Castro bezalako artista baten talentua eta nortasuna elkarrekin ehundu dituzten hari ikusezin horiek.

Albisteak