Amore eman gabe, seguru eta ausart

Ohi bezala. Batzuek amore eman gabe ibiltzea erabaki zuten, pausoa sendo, bidezidorrik gabe, dotoreziaz eta estiloz egitea beste aitzaki barik. Batzuek alderik basati eta mendera ezinena jotzea erabaki zuten, eta, hala ere, klasea zuztarrekin batzen den xenda hartu zuten.

The Donkey Riders estatuko  hiru musikari garrantzitsuenek osatzen dute musika afroamerikarraren agertoki. Iker Piris kitarjole, abeslari eta konpositoreak ibilbide oparoa du, hala bakarka nola The Románticos, Iker Piris and his Dual Electras eta The Wilsons Organ Trio proiektuetan. Ikerrek etenik gabe eusten dio zuzeneko jarduerari, eta, nazioartean hamaika artistaren lankide izateaz gain, eszenako figura garrantzitsuenetako bat bihurtu zaigu. Bestalde, Jon Aira  gaztea izateari utzi eta estatu mailako kitarjole interesgarrienetako bat bihurtu da, Mojo Hand musikariarekin, The Fake Cousins proiektuarekin eta Paul San Martin pianojolearekin egindako lanari esker. Taldea Andy Martin bateria frantziarrak osatzen du. Azken 25 urteetan Texasko blues zirkuituan heldutako artista, Buddy Miles, Shawn Pittman, Lazy Lester, Johnny Sansone, Preston Hubbard eta beste artista batzuekin elkarlanean, Iker Pirisekin proiektuak partekatu ditu Iker Piris and his Dual Electras eta The Wilsons organ trio lanetan.

Euskal taldeak Down Home Gumbo izeneko lehen lan honetan proposatzen digun errezeta power-trio formatuan sukaldatutako gisatu goxo da – bi kitar eta Down Home estiloko bateria –, blues gordinaren jatorrizko zortzi konposizio bikainen gainean sostengatua eta R & R edo R & B bikainenak bezalako osagaiekin apaindua.

Plater goxoa, a, ezohiko amorruak eta jakinduriak erdibana egina eta Texasko bluesaren, New Orleans-en, Swamp Blues-en eta beste soinu batzuen esentziarik onenekin piperreztatua, afroamerikar musikaren alderik sutsuena osatzen dutenak, zalantzarik gabe.

Eta Mike Mariconda ekoizle eta kitarjole estatubatuarraren lan bikaina, Mark “Kaz” Kazanoff saxo tenorra, John Mills saxo baritonoa eta Al Gomez tronpeta, alegia, beste era batera esanda, The Texas Horns metal sail beterano eta entzutetsua, Jimmie Vaughn, Earl King, Ronnie Earl, John Nemeth, Marcia Ball, Anson Funderburgh edo Curtis Salgado bezalako artistekin elkarlanean aritutakoa gehitzen badiogu, nazioarteko beste artista batzuekiko aldea nabarmen markatzen duen disko batez ari gara.

Gorka Urrak Gipuzkoako Lezoti estudioetan grabatua eta lehen aipatutako Mike Maricondak ekoiztua eta bateratua, Down Home Gumbo lan biribila da, pitzadurarik edo kontzesiorik gabea, ohiko klixeetatik argi zein garbi urruntzen zaigu Iker Pirisen bere jatorrizko konposizio harrigarriekin. R & R-ren benetako singleak Texasko eraginarekin idazteko gai den artista bat, hala nola Rocking Tonight elektrizatzailea edo She’s Been Gone So Long sendo eta askoz ilunagoa, Big Rumble-n taldearen alderik zitalena azaltzeko, rockabilly sutsuenetik pauso batera, Nick Curranen izpiritua gogoratuz.

The Donkey Ridersek biderik ilun eta gordinena hartzen du Write Down Your Sins-en, bide lisergikoa kasik, slide eta baritono kitar  zorrotzez zolatua. Lan horrek eskutik helduta New Orleansera garamatza Ready To Die-n, eta Austingo kaleak zeharkatzen ditu shuffle erritmoan Don’t You Leave Me abestian –Jimmie Vaughan handiaren errepertorioaren parte izan zitekeen abesti bat–, The Texas Hornsek bi konposizioetan emandako laguntza paregabearekin.

Ain’t Got Nothing-ek oktanaje handiko blues koipetsuaren klabean eta Donkey Boogie instrumental indartsuenean, amaiera ematen diote The Donkey Riders taldearen lehen lan honi.

Ohi bezala, The Donkey Riders amore eman gabe, seguru eta ausart ibiltzen da benetako klasea jatorrizkoaren eskutik doan bidean barrena. Down Home Gumbo benetako sustraietara, egiazkora, jatorrira itzultzeko bidaia da.

Albisteak